Arthur was de grootste melkveehouder van Zimbabwe
Een bijzondere weblog van John Verhoeven:
Het kleine vliegtuig van Johannesburg naar Harare zit die ochtend propvol goedgemutste, uit de kluiten gewassen, blonde kerels met korte broeken boven harige bruine benen, met rechte kaken in vriendelijke, om niet te zeggen zachtaardige, roodverbrande koppen. Het zijn fans van de Springboks, blanke boeren, op de weg terug naar Zimbabwe, het land waar ze vandaag komen. Ik zit naast Arthur, een gevorderde vijftiger met het soort postuur dat je armruimte nogal beperkt.
Hij was de grootste melkveehouder van het land, zegt hij zonder spoor van trots of opschepperij, meer als een feitelijk statement. Negenhonderd koeien, Frisian Holsteins, 36.000 liter melk per dag. En 2500 acres onder irrigatie. (later zie ik de enorme machines waarmee dat gebeurt, dan pas begrijp ik de omvang van die constatering.)
In 2002 werd het eerste stuk van zijn boerderij bezet door zwarte boeren-in-spe die, aangespoord door Mugabes landhervormingen, hun deel van de Zimbabwaanse droom opeisten. Arthur, geboren en getogen in dit land, vocht en verloor. Drie jaar later moest hij het laatste restje opgeven. Nu wonen en werken ongeveer 19 zwarte families op de boerderij die hij in veertig jaar tijd had opgebouwd. In de drukste tijd van het seizoen gaf Arthur 4500 landarbeiders werk. Hij is er nooit meer gaan kijken, maar hij weet dat een groot deel ervan inmiddels is vervallen, de opbrengsten zijn gekelderd. Het heeft hem zwaar aangepakt, zegt hij, uit eigen beweging. “Als je ergens veertig jaar aan bouwt en het wordt je zo afgenomen, en het gaat vervolgens ook nog de vernieling in, dan kun je dat niet zomaar accepteren”.
Nu verdient hij zijn geld in Harare, ergens op een kantoor. Van negen tot vijf, en elk weekeinde vrij. Uit Zimbabwe vertrekken zal hij niet. “Ik ben hier geboren en getogen”, zegt hij. “Dit is mijn land.”
Lees hier het complete artikel
Geplaatst door: Co op juni 26, 2009 om 1:44
Comments
One Response to “Arthur was de grootste melkveehouder van Zimbabwe”Laat uw reactie achter
Hier een stukje uit een ander verslag van dezelfde reis:
Dat hebben we kunnen merken op de terugweg. Langs de kant van weg, bij een zijweg staat een groot aantal rieten en golfplaten huizen met blauw landbouwplastic op de daken. Wij stoppen met onze bus en Gertrude vertelt dat zij de algemeen secretaris van Gapwuz is. Binnen enkele seconden gaat de groep van mannen, vrouwen en kinderen aandachtig zitten luisteren. De oudste vrouw vertelt hun verhaal.
Zij werkten op de Wilton boerderij. Haar eigen grootouders zijn op de boerderij geboren. Die is in 2003 onteigend en overgedragen aan een parlementslid van Zanu PF. Eerst hebben zij nog een tijdje kunnen werken bij andere boerderijen in de omgeving. Maar drie weken geleden zijn zij weggestuurd uit hun huizen. De huizen zijn platgebrand. Sindsdien slapen 28 gezinnen langs de kant van de weg. Het landbouwplastic en twee dekens per persoon kregen zij van een hulporganisatie. Maar verder hebben zij niets: geen water, geen eten, geen geld. Niets. Ook geen medische hulp voor een man met astma en een 13-jarig kind dat sinds zijn geboorte gehandicapt is.
Wat kun je meer doen dan het eten en het water dat wij in de auto hebben achterlaten? Wij geven geld aan de oudste vrouw. Gertrude omhelst haar en samen staan zij geluidloos – te huilen. In de auto kijkt zij de rest van de tocht stil voor zich uit. Wij moeten een SOS uitzenden. Hier is hulp nodig. Ik kan het alleen maar instemmend knikkend bevestigen. Niemand heeft verder de behoefte aan haar woorden iets toe te voegen.
Hier een link naar de complete weblog: http://www.allepersberichten.nl/persbericht/9680/1/Deel-4-weblog-Agnes-Jongerius-in-Zimbabwe/