Melkvee studiereis in Californie
Co is op studiereis in the States, California. Onderweg doen ze heel wat melkveebedrijven aan en een niet gering deel daarvan is van nederlandse emigranten. Gister waren ze in Chino Valley, een vallei van 15 km breed waar 300.000 koeien gehouden worden. Qua koeien dus dichtsbezette stukje aarde. Behalve een veiling werden familie ter Velde, Bouma, van der Ham en Oostdam bezocht. Vandaag stuurde Co een filmpje van een tochtje langs het voerhek van Hollandia Dairy.
Ik weet niet wat het zien van dit filmpje voor reacties losmaakt bij jullie. Een fantastich bedrijf, petje af voor de ondernemers erachter. Maar tegelijkertijd besef ik me dat de weg van schaalvergroting dus geen einde heeft. Het houdt niet op bij 250, of 500 koeien. Het lijkt me duidelijk dat voor veel gebieden, waaronder Nederland, deze schaalgrootte niet denkbaar of wenselijk is.
Toch voelen we bijna allemaal die hete adem in onze nek: groeiers zijn blijvers. Pas met enige schaal is je bedrijf “klaar voor de toekomst”. Ben je groter dan de rest, dan is je kostprijs waarschijnlijk lager en behoor je bij de overblijvers. Je buurman gooit de handdoek in de ring en daardoor kun je verdubbelen. Maar daarmee los je eigenlijk niks op.
Een hek rond Nederland, rond Europa, of rond de VS, dat krijgen we niet meer voorlopig. Zwarte Pieten bínnen de keten heeft maar beperkt zin: wellicht ligt er een fout bij de retail omdat ze wel erg veel macht hebben, maar ook de rest van de keten wordt meegezogen in een systeem van bulk en goedkoop eten voor een wereldmarkt.
Hoe organiseren we met elkaar dat iedere boerderij waar een goede vakman/vakvrouw aan het roer is, een goede boterham kan verdienen aan melkveehouderij?
Geplaatst door: Josien Kapma op september 29, 2009 om 16:52
Comments
5 Responses to “Melkvee studiereis in Californie”Laat uw reactie achter
beste Josien, je moet juist niet willen regelen dat iedereen een goede boterham heeft!
We willen toch niet na het communisme terug? Nee laat de vrije markt zijn werking doen en de betere ondernemers hebben altijd een goede/betere boterham, dan wordt vrij ondernemerschap beloond.
Groeten Wilfried
hoi Wilfried,
De vrije markt zorgt niet alleen voor een ’shake-out’ tussen melkveehouders, het blijft een tredmolen voor hen die overblijven. Het einde is niet een kostprijs van 20 of 15 cent, of 500 of 1000 koeien. Het einde is multinationals die landbouwmegabedrijven in handen hebben, die eeuwig en altijd op het scherpst van de snede moeten opereren. Dat maakt het er niet leuker op.
Er gaan steeds meer stemmen op dat ALLEEN de vrije markt toch niet het juiste ordeningsmechanisme is om zorg voor dier en omgeving, en voor elkaar, in banen te leiden.
Zet een hek om Europa, zegt EMB/DDB.
Differentieren, zeggen ze in Wageningse kringen.
Zoek alternatieven om de macht van de supermarkt heen, (door er als boeren zelf een te beginnen), zegt Foodlog.nl.
Herstel de band met de uiteindelijke melk- of kaasconsument, zeggen velen.
Ik weet het niet.
Beste Josien, ik weet het ook niet maar volgens mij moet je je gewoon onderscheiden van het gemiddelde. Met andere woorden je moet het beter doen dan de rest! Dit kun je alleen volgens mij als je je vrij kunt bewegen daar horen geen beperkende produktie regels bij. Het maakt niet uit wat je doet, je kunt het in verbreding zoeken of meer produktie of kwaliteit enz enz, zolang je er maar plezier in hebt en er wat aan overhoudt. Er wordt nergens wat verdiend aan bij de melkveehouders maar dit gaat weer veranderen, daar wil iedereen ook van profiteren zorg dat je er meer van profiteert dan de gemiddelde en je overleeft ook de volgende dip. Volgens mij zit daar veel meer uitdaging in dan klagen over de lage melkprijs en iets willen regelen dat dit nooit meer voorkomt. Kortom dit zou mijn “route” zijn (is). Het is niet leuk maar je moet er toch aan wennen dat er meer commercieele grote multinationals deel nemen in het produktie proces. Dat is ook een marktontwikkeling die niet te keren is.
Groeten Wilfried
ha ik hoor hier een van de toekomstige multinational-boeren geloof ik. Mooi te zien, die spirit.
Wat je zegt: zorg dat je je onderscheidt van de rest, is wat ze ook in wageningen roepen: differentieren. Dat betekent dus níet allemaal voor bulkmelk gaan, want dan lopen we elkaar dood. Zo staat het in het LEI rapport:
rapport van LEI (Krijn Poppe http://edepot.wur.nl/11861 ),
(pagina 36, 37)
op basis van technologische ontwikkeling stijgt de productie,
wordt de kostprijs verlaagd en de concurrentiepositie verbeterd. Dit houdt de
marge en het inkomen in stand, behalve voor die bedrijven die in deze dynamiek
niet mee kunnen. Dat zijn de wijkers, wier productiemiddelen (met name grond)
andere bedrijven helpt om tot schaalvergroting en hogere arbeidsproductiviteit
te komen.
… De aandacht voor kostprijsverlaging is overigens kenmerkend voor een ex-
porterend land.
…
Na verloop van tijd ontstaat verzadiging van de markten wat volume betreft,
en ontstaat er op basis van de gestegen welvaart vraag naar een meer gediffe-
rentieerd aanbod van voedselproducten en -diensten.
….
Een effect van deze toenemende vraag naar gedifferentieerde producten en
diensten is dat de macht hierdoor eerst naar de multinationals met hun A-mer-
ken en daarna naar de retailkant van de waardeketen verschuift, wat tot gevolg
heeft dat de toeleverende industrieën en landbouwsector nog sneller aan
schaalvergroting moeten doen, of moeten gaan innoveren om niet aan de lage
marges die voor bulk gelden ten onder te gaan. Substantiële innovatie wordt
daarbij ‘terug in de keten’ (bij boeren, tuinders en vooral bij zaadveredelaars) ge-
legd, terwijl ‘makkelijke’ product- en verpakkingsvariaties aan het einde van de
ketens hoogtij vieren. Productattributen als natuurlijk, ambachtelijk, authentiek
en gezond worden hierbij gehanteerd als verkoopargument, overigens niet altijd
met onderbouwing.
Hoi Josien, een paar dagen geleden heeft Bernard Hickey uit Nieuw Zeeland via Twitter contact met me opgezocht met het verzoek om Nederland en Duitsland te informeren wat er kan gebeuren als je bedrijf/bedrijven te groot dus te onoverzichtelijk word. Oftewel het gevaar van Megaboerderijen.
Zie ook http://www.youtube.com/watch?v=ZUnYW5qeLs8
(Wendy Petrie talks to Bernard Hickey and Charles Cadwallader from the RNZSPCA on TVNZ’s Breakfast about the Crafar Farms scandal. Bernard calls on Fonterra, MAF and Crafar’s banks to act together to transition the Crafar’s 22 farms to new management before more damage is done to New Zealand’s reputation).
De heer Hickey schrijft: “CRAFAR HAS LESSONS FOR US ALL”
The Crafar Farms tragedy is a microcosm of many of the things wrong about our business and investment culture.
We believe small businesses are fairer and more productive for owners, workers and customers. We are generalists who love to do everything ourselves. We believe some “number 8 wire” and hard work will solve most problems. We believe corporate functions such as financial controllers, employment policies, and business planning are for bureaucrats and bludgers. Paperwork is done between dinner and bedtime.
We believe land is the best investment always. We are happy to load up with debt, even if it means we make losses. That’s because it means we can avoid paying tax and will make the money back through capital gains, which are not taxed.
We believe business owners have the right to run their businesses as they see fit to grow the economy. We believe the Government’s role is to make it easy for businesses to grow and employ more people, not to hunt down and prosecute wrongdoers.
The story of the growth of Crafar Farms over the last 15 years includes all these symptoms of a national malaise. Allan Crafar, his brother Frank, Allan’s wife Beth, and three of their children (Robert, Glen and Lyn) have built up one family farm over that period into New Zealand’s largest family-owned dairy farming group with 22 farms, 200 staff and 30,000 stock. It was all done with debt. Crafar has said his strategy was to “double down with debt” to keep growing the family’s wealth.
The problem is he believed he could keep running this empire like a family business. I spent 45 minutes talking to him and he repeatedly said he needed to be on more of his farms more of the time, giving guidance to his staff and managers. His solution was: “They don’t get enough of me.” He said he had just finished a 37-hour road trip to check on the farms spread from the Waikato through the central Plateau to Taranaki. His main complaint was that he lost one hour in the day because of daylight saving.
He believes he can do it all. However he said he was exhausted and had suffered from depression at times because of the sheer workload, a factor he cited in one case of animal neglect by an unsupervised manager of a large dairy farm near Napier in 2006.
He told another journalist recently his business planning consisted of noting things down on a wall calendar and tearing off and throwing away the page every month.
He complained of being overwhelmed by paperwork. He should not be running Crafar Farms anymore.
He is a danger to himself, his staff, his animals and to the $200 million of debt with the banks. From a national point of view, he is a danger to our 100 per cent Pure reputation.
MAF and Crafar’s banks are now in discussions about how to extricate him from this mess without hurting staff or animals any more. It will be tricky.
There are serious questions to be answered by MAF, Fonterra and the banks about why they let Crafar Farms grow so large, why Crafar was given so much debt and why he was given so many second chances after multiple convictions for environmental lapses and animal neglect.
But there should be a lesson for us in this. Debt-driven growth in land is not a solution to New Zealand’s economic problems. It stores up risks for our financial futures and the nation’s reputation.