De markten zijn de laatste tijd steeds vrijer geworden, dus wie te duur produceert, wordt onmiddellijk weggeconcurreerd door melk van elders. Binnen de WTO is afgesproken dat landen niet zomaar hun eigen boeren mogen subsidiëren, want dan werkt het systeem niet.
We krijgen een payment als melk onder bepaalde prijs gaat, met een ingewikkelde berekening wordt deze prijs bepaald. Er is een cap qua liters per jaar, zodat de kleinere boeren bevoorrecht worden, en terecht denk ik. Het moet echter al heel slecht zijn wil de subsidie in werking treden. Ook is er subsidie op export maar die komt niet in handen van individuele boer maar beinvloedt weer wel de melkprijs. De meeste subsidie hier gaat naar de akkerbouw, en dat is niet weinig. Ook hebben wij als melkveehouders zelf een pot gecreeerd om koeien (dus melk) uit de markt te nemen als de prijs slecht is. Deze pot wordt volledig door de melkveehouders zelf bekostigd. Momenteel wordt er hevig gediscussieerd over een supply management plan voor melk, maar of we het eens zullen worden is nog maar de vraag.
Wat doen boeren in jouw land om risico’s te managen en wordt er gesproken over supply management?
G eplaatst door: Josien Kapma op augustus 4, 2011 om 9:31
HP, van de printers, heeft een bedrijf ontworpen waarbij koeienmest een datacentrum voorziet van energie. Een ‘mid-size’ boerderij met 10.000 koeien kan een gemiddeld 1 MW datacentrum aan. De warmte van de servers kan weer gebruikt worden voor de mestvergister.
In China is de grootste vergister, met 250.000 koeien.
Bij Ben & Jerry’s hebben ze een leuke interactieve marketingstunt bedacht. Verzin een naam voor hun nieuwste ijssmaak en je wint 10.000 voor een goed doel. Inzenders worden duidelijk ge-’primed’ dat de focus van milieu inmiddels verlegd wordt naar FAIR… De opdracht is namelijk “FAIR-zin een naam en FAIR-beter de wereld!”. Nu kan fair bij ijs alleen maar goed nieuws betekenen voor melkveehouders…
Dus ik kon het niet nalaten de naam “Get Fair Dairy!” in te sturen. Die naam ligt bij ons al jaren ‘op de plank’, want Getverderrie-ijs, zal zeker aanslaan toch? link
G eplaatst door: Josien Kapma op juli 15, 2011 om 2:48
Waar gaat het heen in de melkveehouderij? Hoe groot is groot genoeg, en wanneer is het té groot? Een vraag die bij je opkomt als je grote melkveebedrijven ziet. Het boekje Anders Groeien is behulpzaam om na te denken over ontwikkelrichtingen. Door de buitenlandse voorbeelden is het ook buiten Nederland nuttig.
“Anders Groeien” is een mooi boekje van ruim 100 bladzijden waarin voorbeelden beschreven worden van moderne melkveehouderij, vaak uit het buitenland. Twinting bijdragers uit de wetenschap, advieswereld en agri-journalistiek beschrijven trends en hun visie.
Ontwikkelrichtingen in de wereld
De voorbeelden van melkveehouderijen komen uit de bekende melkveelanden in Europa, N-Amerika en Oceanie, maar ook China, Saudi Arabie, en Israel. Deze zijn geplaats in een denkmodel voor ontwikkelingsrichtingen. Op de verticale as gaat het van kostprijsbeheersing naar meerwaarde, op de horizontale van één naar meerdere locaties. Door de landenvoorbeelden in dit model te plaatsen wordt ook de trend duidelijk: wereldwijd is een toenemende aandacht voor nieuwe strategieen, met voor elk continent een eigen accent. Grondloze bedrijven in de US zijn kwetsbaar gebleken. Men zoekt andere financieringsvormen en kijkt naar zelf de afzet in handen nemen. Oceanie wil de kracht van graslandbedrijven versterken. China probeert de melkkwaliteit te verbeteren door schaalvergroting. Europa zoekt naar verdere differentiatie van bedrijfstypen met horizontale en verticale samenwerking.
Waarom schaalvergroten?
De voorbeelden van anders groeien en het denkmodel leiden tot de vragen: waarom ga je schaalvergroten? Is de drive gericht op het verlagen van de kostprijs of op het benutten van specifieke kansen voor meerwaarde uit melk, mest of diensten?
De andere denkrichting is: hoe vindt de groei plaats? Vindt de uitbreiding van alle bedrijfsonderdelen plaats op één bouwblok of is er sprake van samenwerking tussen bedrijven op meerdere locaties? Met deze twee denkrichtingen zijn veel vormen van groei mogelijk.
(Géén) trendbreuk?
Waar eindigt de race van kostprijsgedreven schaalvergroting in de melkveehouderij? Zijn we toe aan een trendbreuk? Zo wordt veelbelovend gevraagd in de brochure van het boek “Anders Groeien”. Opvallend is dat het boekje díe vraag eigenlijk niet behandelt. Wel de vraag: met welk doel schaalvergroten, wel een verkenning van interessante mogelijkheden voor anders, creatief en slimmer schaalvergroten of samenwerken. Maar niet óf de gewenste ontwikkelrichting in Nederland inderdaad is om zich neer te leggen bij die ‘immer-groter’ trend. Hoewel in het boekje de kansen voor meerwaarde uit melk, mest of diensten gezien worden, wordt aangenomen dat ook dat groots opgezet moet worden. Of het dwangmatige groeien anders moet om de nadelen ervan te verdoezelen, om de burger voldoende te vriend te houden of omdat het de betere weg is, wordt niet helemaal duidelijk.
Een hardstikke leuk boekje, maar de twee grootste vragen van de Nederlandse melkveehouderij worden er wat mij betreft slechts zijdelings door beroerd: hoge investeringen (bij in verhouding daarmee laag rendement) en wankel maatschappelijk draagvlak.
(Ter info: Het boekje is kost net geen 20 euro en is hier te bestellen.)
G eplaatst door: Josien Kapma op juli 13, 2011 om 19:01
Op het land die door hun ouders en grootouders met de hand is ontgonnen, boeren de nakomelingen van de Nederlandse pioniers in Brazilie nog steeds. In 1911 trokken een aantal Nederlandse families naar Carambei in Brazilie om daar een nieuw bestaan op te bouwen. Nu honderd jaar later is Carambei in bloeiende boeren gemeenschap, al zijn lang niet alle nakomeligen boer geworden. Wel Carlos Los, hij nam de boerderij van zijn ouders over.
In Carambeí is de aftrap gegeven voor het ‘Nederlandse jaar in Brazilië’. Een jaar lang wordt gevierd dat de afgelopen eeuw grote aantallen Nederlanders in dit Zuid-Amerikaanse land een nieuw leven opbouwden.
Er is vrijwel geen boer die het níet heeft overwogen: emigratie. Velen gingen, maar nog meer besloten uiteindelijk toch in Nederland te blijven. In dit filmpje wordt het dilemma in beeld gebracht.
Freek en Nicole willen het ouderlijk melkveebedrijf overnemen. Dat kost kapitalen, ook al is het geen grote boerderij. Zij onderzoeken verschillende mogelijkheden: agrarisch ondernemen, natuurboeren of een verbreed bedrijf met recreatieve functies. Met pijn in het hart besluiten ze naar Noorwegen te vertrekken. Kijk naar de 3 minuten trailer van een prachtige documentaire door Peter Veer, genaamd “Getekend Land”.
Dat was in 2008. Een zoektocht op het web biedt een kijkje op het verdere verloop. Ze gingen uiteindelijk toch niet. Een mooie bedrijfssite van Kaasboerderij “De Vierhuizen” laat zien dat Freek en Nicole tot nu toe toch in Nederland bleven om het bedrijf voort te zetten. Lees hier hoe het Freek vergaat.
Dat ging niet vanzelf: de buurman werd overgenomen en het hele gebied wordt natuurgebied. Freek en Nicole blijven boeren, maar worden ook “parkwachter”. Het melkveebedrijf met kaastak wordt in maatschap gerund met Freeks ouders. Van het jonge stel heeft ieder een forse baan buitenshuis (hij: 36 uur, zij: 3 dagen in het onderwijs +2 dagen op Nicoles ouderlijk bedrijf).
G eplaatst door: Josien Kapma op juni 12, 2011 om 12:00
